Logo
.   .   .
Zwyczaje weselne za granicą

Włochy

 

We Włoszech śluby powinny odbywać się rano, najlepiej w niedzielę. Nie zaleca się brania ślubu (ani rozpoczynać podróży poślubnej) we wtorek lub piątek, gdyż zwiastuje to nieszczęście. Soboty są zarezerwowane dla wdówek, które związują się z drugim mężem.

Oprócz białej sukni panna młoda zakrywa twarz welonem, który ma chronić ją przed złymi duchami oraz symbolizuje czystość. Pan młody powinien mieć w kieszeni kawałek żelaza, który skutecznie odstrasza złe moce. Włoskie panny młode w noce przed weselem ubierają kolor zielony, który ma im przynieść szczęście

Włoskie pary na ceremonię własnego ślubu udają się pieszo. Jeśli pan młody zawraca podczas drogi do kościoła jest to uznawane za zły znak. Podczas drogi towarzyszy mu grupa znajomych, którzy w razie potrzeby mogą cofnąć się do domu i przynieść potrzebne zapomniane rzeczy. Po ceremonii ślubnej para musi rozbić wazon. Ilość kawałków ma oznaczać lata wspólnego i szczęśliwego małżeństwa. Spotykanym zwyczajem jest również piłowanie kłody drewna przez nowożeńców. Ma to symbolizować wspólną ciężką pracę, jaką ich czeka w nowym związku.

Jedzenie zawsze było jedną z ważniejszych rzeczy na włoskich weselach. Standardowym elementom takim, jak przystawki, kalmary, makaron, wieprzowina zawsze towarzyszył likier lub wino. Goście zawzse mogli liczyć na wanda, czyli muszki wyrobione ze smażonego ciasta, zanurzone w cukrze pudrze. Miało to symbolizować szczęście. Nawet konfetti było jadalne. Pokryte cukrem migdały, które reprezentowały dobre (słodkie) i złe (gorzkie) części życia, służyły zarówno jako poczęstunek oraz coś, czym można obrzucić młodą parę.

Standardowym elementem tanecznym była tarantella, czyli wesoły i skoczny taniec, który rozpoczynała młoda para. Legenda głosi, że tarantella mogła ocalić przed trującym ukąszeniem tarantuli.

Dodatkowym elementem wyróżniającym włoskie wesela była tradycja zwana buste(koperta z francuskiego). Polegała ona na ustawieniu przez pannę młodą satynowego worka (la borsa), do którego goście mieli wrzucać koperty z pieniędzmi. Niektóre narzeczone nosiły ten woreczek na szyi, a osoby proszące ją do tańca musiały wrzucić monety płacąc za taniec.

Chiny

Data ślubu była ustalana przez astrologa lub wróżkę, do których udawały się młode pary. Dzień ceremonii musiał być powiązan z datami urodzin narzeczonych.

Przez wieki chińskie panny młode nosiły qipao, czyli jasno-czerwoną jedwabną suknię ozdobioną zawiłymi złotymi haftami. Suknie te były luźne i sięgały od stóp aż po koniec szyi w taki sposób, że panna młoda miała odsłoniętą jedynie twarz, dłonie oraz palce u stóp. Suknia ta była często zmieniana w trakcie nocy weselnej, aby pokazać bogactwo rodziny panny młodej.

W ślubny poranek pan młody i drużba wyruszają do domu panny młodej. Zanim zostaną wpuszczeni do środka pan młody musi negocjować z druhną cenę za wejście do domu. Gdy oferta pana młodego była wystarczająca zostawał on uznany za godnego i mógł dołączyć do swoich przyszłych teściów przy herbacie, którą podawała im panna młoda.

Wesele to świetna okazja dla rodzin, aby popisać się swoim dobrobytem, dlatego serwowanie 10 do 12 dań jest czymś normalnym. Dawniej podstawowym przysmakiem była zupa z płetwy rekina, która kosztowała nawet $100 za talerz. Dzisiaj (ze względów na sposób przygotowania oraz cenę tej zupy) wiele par zamienia to danie np. na dobre francuskie wino.

Na tych bardziej wyszukanych przyjęciach wspaniałą atrakcją jest przedstawienie o nazwie taniec lwa. Artyści przebierają się za lwy i tańcem odstraszają złe duchy przy akompaniamencie będnów, gongów i cymbałów.

Chińskim zwyczajem jest również denerwowanie (nie złośliwie, a jako zabawa) z pary nowożeńców podczas ich nocy poślubnej. Rodzina oraz znajomi szli za młodą parą aż do sypialni i robili mnóstwo hałasu. Goście zostawali tam tak długo, aż nie zostawali wyrzuceni przez spragnioną prywatności młodą parę.

Meksyk

Meksykanie nie mają zbyt dużych wymagań co do daty ślubu. Sugerowaną datą na zawarcie małżeństwa jest letni wieczór.

Stroje panny młodej mogą różnić się w zależności od regionu, od klasycznej białej bawełny aż po kolorowe haftowane huipil. Panny młode noszą niebieskie halki lub doszywajądo bielizny trzy kolorowe wstążki (żółta, niebieska i czerwona), co ma zapewnić jedzenie, pieniądze i pasję w ciągu trzech lat. Popularne są tu również hiszpańskie mantyle. Pan młody zazwyczaj ubiera kolorową koszulkę (guayabera) idealną przy meksykańskim słońcu.

W trakcie ceremonii pan młody daje swojej wybrance 13 złotych monet zwanych arras, które mają symbolizować Chrystusa oraz jego 12 apostołów. Po słowach przysięgi kapłan wiąże różany bądź kwiatowy pasek, wokół szyi nowożeńców, w kształcie cyfry 8. Oznaczać to ma ich połączenie na wieczność.

Meksykańskie weselne jedzenie zazwyczaj składa się z przyprawionego ryżu, fasoli oraz tortilli. Tort weselny w Meksyku powinien być nasączony rumem i zawierać orzechy oraz suszone owoce.

Obowiązkowym muzycznym elementem na meksykańskich weselach są Mariachi, którzy muszą składać się z co najmniej dwóch skrzypiec, dwóch trąbek, jednej hiszpańskiej gitary, jednej vihueli oraz jednego guitarron. Tańce rozpoczynane są od La Marcha. Starsi w rodzinie formują dwie „kolejki” ludzi trzymających się za ręce i prowadzą ich tanecznym krokiem po całej sali. Pod koniec „prowadzący” spotykają się tworząc most z ramion, a następnie formując okrąg, w którym młoda para zatańczy swój pierwszy taniec.

Osobami zajmującymi się planowaniem przebiegu wesela, układaniem bukietów i dopilnowaniem, aby wszystko wydarzyło się jak zaplanowano są pomocnice panny młodej zwane madrinas. Mają one być również odpowiedzialne za prowadzenie panny młodej przez życie w małżeństwie.

Szwecja

W Szwecji, podobnie jak w Meksyku, za najlepszą datę na ślub wybrano lato ze względu na bardzo długie dni, trwające prawie 20 godzin.

Panna młoda podczas ślubu ma na głowie koronę z liści mirtu, co ma oznaczać dziewictwo, a w butach monety od rodziców. W prawym bucie złota moneta od taty, a w lewym srebrna od mamy.

W niektórych regionach panna młode i jej druhny noszą bukiety aromatycznych ziół aby odstraszyć trolle. Tradycja mówi, że ten, kto pierwszy postawi stopę za progiem kościoła będzie kierował w małżeństwie.

Tradycyjny szwedzki stół jest obecny przez 3 dni i składa się między innymi z inlagd sill (śledzie marynowane), lingonsylt (dżem z borówki brusznicy) i kottbullar (szwedzkie klopsiki).

W trakcie posiłku goście śpiewają miłosne pieśni, a także hałaśliwe pieśni folkowe, którym towarzyszą skrzypce. Każdy gość może wygłosić mowę lub wznieść toast na cześć pary młodej.

Szwedzkim zwyczajem jest wręczenie pannie młodej trzech złotych pierścionków przez jej męża. Jeden pierścionek jest na zaręczyny, a w dniu ślubu otrzymuje dwa dodatkowe. Jeden do ślubu, a jeden jak zajdzie w ciążę.

Maroko

Zgodnie z tradycją w Maroko ślub powinien odbywać się jesiennej niedzieli pod koniec zbiorów, ze względu na dostatek jedzenia.

Ubiór par z Maroko różni się od regionu, ale wszystkie stroje posiadają jedną wspólną cechę – mnóstwo kolorów. Tak, jak w innych kulturach różne kolory posiadają różne znaczenie, np. żółty ma odstraszać zło a zielony ma przynosić szczęście. Podczas przygotowania do ceremonii panna młoda wraz z jej pomocnicami (negafa) robią sobie tymczasowe tatuaże z henny na stopach i dłoniach. Panna młoda oczywiście musi posiadać najbardziej zawiłe.

Tradycyjny marokański ślub trwa do 7 dni z osobnymi zabawami dla kobiet i osobnymi dla mężczyzn. Pierwsze trzy dni spędzane są na przygotowaniach, zabawach oraaz upiększaniu panny młodej. W czwartym dniu odbywa się ceremonia ślubu. Piąty oraz szósty dzień są ponownie spędzane na hucznych zabawach. Ostatecznie siódmego dnia zabawy te są łączone. Panna młoda jest umieszczana na poduszce i podnoszona wysoko do góry przed rodziną oraz znajomymi, a panowie wciągają pana młodego na swoje ramiona. Młoda para jest przenoszona do specjalnego pomieszczenia, gdzie skonsumują swoje małżeństwo.

Ryby oraz kurczak, symbole płodności, są bardzo popularne na stołach weselnych w Maroko. Goście mogą skosztować również tagine (kurczak, wołowin i jagnięcin z migdałami, morelami, cebulą i innymi przyprawami), a to wszystko uzupełniają spore ilości kaszy kuskus.

Tańce rozpoczyna młoda para od żywego weselnego marszu zwanego zaffa przy akompaniamencie muzyki i w otoczeniu płonących miezcy. Goście tańczą całą noc przy dźwiękach bębenków, tamburynów oraz cytry.

Podczas całego czasu weselnego pannie młodej dogadza się masażami oraz kąpielami w mleku, które mają ją oczyścić.

Kategorie: ,
Kontakt

Sala Biesiadna

Znajdź nas na Facebooku!

Napisz do nas

kontakt@sala-biesiadna.pl

Zadzwoń do nas

+48 600 289 668

Odwiedź nas

ul. Sobótki 9, Białe Błota